19 September 2018

roel

Een verhaaltje wat ik schreef in 2012. Ik dacht er vandaag aan terug na al de jubelpraat rond Prinsjesdag. Iedereen gaat het nu keihard merken in de portemonee. Jaja. Ome Arie denkt er vast het zijne van.

Oudere heer net wandelstok Ik sta voor de broodvitrine en bekijk de uitgestalde waren. Naast mij schuivelt een oudere heer met wandelstok. We wisselen een groet uit, zoals dat gebruikelijk is in een klein dorp. Hij knijpt in een halfje wit.

'Ik reken elke dag aan de keukentafel zoals die Rutte en de andere hoge heren zeggen te doen', gromt hij onverwacht. 'Meer als een halfje wit van gister zit er weer niet in'. 'Die hoge heren vreten een stuk beter dan wij hier in een dorpje op het platte land', vervolgt hij in plat Goerees. Voordat ik wat kan zeggen, gooit hij het brood en zijn mandje en schuifelt verder richting melkafdeling.

Ik pak een halfje bruin met sesampitjes en volg de man. Ik kies een liter volle melk. 'Doar wor je dik van', terwijl hij mijn postuur opneemt. Samen lachen we om zijn geintje. We zijn allebei van het vollere type.. 'Dat vet is nog van vroeger', voegt 'ie toe, licht grijnzend en met knipoog. 'Nu moet ik uitkijken om uit te komen met mijn geld en met al die kortingen op mijn OAW-tje en pensioen en door die hogere prijzen wordt het er niet ook al beter op'. In de andere dorpen is het wat goedkoper, probeer ik. Hij vertelt dat hem dat een paar euro aan openbaar vervoer kost. 'En ik ben 3 uur onderweg voor mijn boodschappen'. Ik weet zo gauw geen antwoord te verzinnen en we lopen zwijgend verder door de winkel. 'Dat vind ik niks, die spagetti', terwijl we voor een schap met pasta’s even stilhouden en ik een fles carbonara saus pak. 'Tomaten en gehakt' zeg ik omdat hij mij vragend aankijk. Wat verse tomaatjes en sla erbij, vervolg ik. Belangstellend volgt hij mij naar de groenteafdeling. De tomaten zijn in de aanbieding.

Ik heb 45 jaar gewerkt en nu leef ik bijna 5 jaar van mijn AOW en pensioen. 'Het warme gevoel van werk'. Dat zei die Rutte geloof ik he? Vergeet het maar, ik was blij dat ik kon stoppen. Zie je dit been? Ongelukje met een dorsmachine. De man ratelt door over zijn leven en ik maak uitgebreid kennis met zijn verlies van de afgelopen jaren. De cassiere wenst ons een prettige dag. 'Hoor je?. Die heeft dat warme gevoel nog'.

Eenmaal buiten worstelt de man met zijn tas met boodschappen die hem duidelijk uit zijn evenwicht brengt. Ik neem de tas over en samen lopen we naar zijn huisje. Daar heb ik heel mijn leven gewoond en 4 kinderen opgevoed. Mijn jongste zoon is vorig jaar ontslagen en kan geen werk vinden. Een andere verliest over 2 maanden waarschijnlijk ook zijn baan. We praten wat over 's lands economie en ik zeg dat het binnenkort beter wordt. 'Misschien is het dan al te laat voor mijn kinderen'. Ik heb al een heel leven gehad en red me wel met een halfje wit en een glaasje melk. Zij beginnen net, hebben kleine kinderen en hoe moet dat straks met hun hypotheek? Een afbraak flatje en leven van de bedeling en de voedselbank?

Hij zet zijn stok tegen de deurpost en graait naar zijn sleutel in zijn jaszak. Een wankele bedoening. Ik zet de boodschappen op de grond, klaar om in te grijpen. Natuurlijk geen probleem. Hij doet het tenslotte elke dag zo. Hij groet mij terwijl hij in de deuropening zijn tas aanpakt. 'Bedankt en tot ziens'.

Als de deur achter mij dichtvalt, begint het te regenen. In gedachten verzonken versnel ik mijn pas naar huis.

Hits van 2012-11-14 tot Last updated: 2374